امروز یوسف علیخانی  با کتابهای اژدهاکشان و عزیزو نگار و به دنبال حسن صباح و قدم بخیر

مادربزرگ من  بود و فیلم مستند شب عزیز و نگار شب یلدایمان را مزین کرد .

صبح امروز یوسف علیخانی به مشهد آمد و من برای اولین بار او را ملاقات کردم و ساعتها از با

او بودن لذت بردم . یوسف عاشق گذشته الموت است و هر جا راوی و پیشکسوتی از تاریخ

الموت باشد میرود و حکایتهایشان را جمع آوری می کند . وظیفه ای حساس و ارزشمند دارد .

جلوگیری از ازبین رفتن فرهنگ و تاریخ یک سرزمین . او از آخرین نسل روایتگر تاریخ الموت می

شنود و با قلم توانایش ثبت می کند . او امروز ساعتها با پدر و مادر من مصاحبه کرد .

منبع : http://www.chn.ir/news/?Section=2&id=27778

دوست عزیزمان آقای یوسف علیخانی نویسنده توانای سرزمین رودبار و الموت این بار در

وبلاگ تادانه اش این حقیر را مورد لطف قرار داده و عکسهای پدرم و خاطراتش را به نمایش

گذاشته است .

http://tadaneh.blogspot.com/2007_12_01_archive.html     

این روزها تو کارخونه خیلی سرم شلوغه .

از ۶ صبح تا ۱۰ شب یکسره مشغول به کارم و متاسفانه باعث شده تا از شبهای الموت و

دوستانم کمی دور بشم .

دلم برای همتون حسابی تنگ شده .

اگر تازگیها قصوری از من نسبت به دوستان گلم و دوستداران الموت سرزده امیدوارم منو

ببخشید .شاید فکر کنید کسی که از ۶ صبح تا ۱۰ شب بی وقفه کار میکنه حتما حرص پول

میزنه .اما جالب اینجاست که بدون چشم داشت مالی و علی رقم میل باطنیم نسبت به

مشغولیتهای دنیایی درگیر این شیوه زندگی شدم . امیدوارم هر چه زودتر فرصت کافی برای

شبهای الموت و خانواده خودم پیدا کنم .

          عكاس : آویسا ردگون

بالاروچ از جنوب به كوه عظيمي متصل است كه ارتفاعي حدود ۳۰۰۰ متر دارد و نوك قله اش

هميشه از برف سفيد است و به همين علت به آنجا سالبرف ميگويند

پشت قله به دشتي ميرسيم كه چوپانها در آنجا چادر ميزنند و ييلاق ميكنند و به همين علت به

آن دشت دشت چوسرا ميگويند يعني سراي چوپان .

اين عكس را ۱۲ سال پيش در يك غروب زيبا در چوسرا گرفته ام . گونهاي زيبايي كه هر كدام

به اندازه يك گوسفند هستند اين تصوير را بسيار زيبا كرده اند هر چند كيفيت عكس و اسكن

بسيار پايين است .

جشن شکر گزاری پایان بی سوادی روز پنجشنبه ۱/ ۹ / ۸۶ در سالن اجتماعات اداره آموزش

و پرورش معلم کلایه الموت قزوین برگزار شد.

کوه سمت چپ تصویر ماسه ایست و در گذشته مردم برای بنایی و ساخت و ساز با الاغ از این

کوه ماسه میبردند و جالب اینجاست که کوه سمت راست تصویر از جنس گل رس است و

قسمتی از این کوه کاملا توسط نسل گذشته جهت درست کردن کاه گل کنده شده است و به

گل کندان معروف است . کوههای روبرو هم که بسیار بلند و عظیم هستند قلل علم کوه و

سیالان را بر دوش خود سوار دارند و در پشت این رشته کوههای مقابل تصویر استان مازندران

قرار دارد و به شهر شهسوار منتهی میشود .

گزارش تلويزيوني از درخت خون بار در الموت

این عکس از منطقه ای بنام کهدر گرفته شده

سال ۱۳۷۴ من ۱۸ سالم بود

اينجا سر چشمه مركز روستاي بالا روچ است .

در اين مكان چشمه اي از قديم مي جوشد كه آب بسيار گوارا و سردي دارد

قبلا كه هنوز اين روستا لوله كشي آب نداشت مردم روزي چند بار براي برداشتن آب و شستن

ظرف و لباس سر چشمه مي آمدند و به همين دليل اينجا تبديل شد به محل ديدار و

احوالپرسي همولايتي ها و چه بسيار ازدواجهايي كه از همين سرچشمه سرچشمه گرفتند .

غروبها هم كه مردم از كار و كشاورزي فارغ ميشوند در اين مكان دور هم جمع ميشوند .

                                 آبشار بنده سر

سال ۱۳۷۰ این عکس را با یک دوربین ۵۰۰ تومانی گرفتم

یادش بخیر آنروز با دوستان لوبیا پلو درست کردیم و زیر ذرات

ریز آب که از آبشار بالاروچ در هوا پراکنده بود غذا خوردیم .

چه روزای خوبی بود  .... ولی افسوس زود گذشت

تا یک چشم به هم زدیم .... روز و هفته ها گذشت

امروز يكي از روزهاي خوب خداست

چون در چنين روزي خدا يك غنچه زيبا به شاخه گل خانه پدر هديه كرده

امروز روز تولد يك دختر فهميده و هنرمند به نام ستاره است

ستاره دختر گل خانم قاييني مدير وبلاگ خانه پدر هست

زيباترين لحظات را براي اين مادر و دختر شريف و مهربان آرزو مي كنم

عكس زير توسط ستاره عزيز و هنرمند گرفته شده  كه سفالينه هاي داخل تصوير را هم با

دستهاي هنرمند خودش ساخته است

ضمنا اين دختر بي نظير وبلاگ زيبايي دارد با نام باران ستاره كه ديدنش آدم را شاد مي كند .

دوست خوبمون مدير وبلاگ خورجين عازم سفر حج شد

و تا يك ماه ديگه بجاي وبلاگش قلبشو واسه خدا بروز مي كنه

با ديدن اين عكس

احساس نا خوشايند پاهاي گوسفندان را بر آسفالت سخت احساس مي كنم

البته اگر در اين ميان آلوده كننده هوايي از راه نرسد و با صداي بوغش خشمش

را از تصاحب راه اختصاصيش توسط گوسفندان اعلام نكند .

ماخذ عکس :  پایگاه میراث فرهنگی الموت

دو تصویر زیبا از روستای زیبای هرانک در الموت

ولایت دوست عزیزمان آقای علی رشوند مدیر وبلاگ هرانک که زحمت کشیدند و این عکسها را

                                                       برایم ایمیل کردند .

این پرنده ها شبه کلاغ هایی هستند که در الموت فراوان یافت میشوند

جالب است بدانید این پرنده محافظ مرغهای خانگی الموتیهاست

چگونه ؟

این پرنده که به زبان محلی کشکرت ( keshkeret ) نام دارد  در باغها لابلاي درختان فراوانند و

با دقت زمين را زير نظر دارند . اين پرنده با ديدن روباه و گربه و حيوانات مشكوك به دنبال آنها از

اين شاخه به آن شاخه راه ميفتد و سر و صدا مي كند . كساني كه در باغشان مرغ و خروس

دارند با صداي اين پرنده سراسيمه به مزغهايشان سر ميزنند تا مبادا روباه يا حيوان ديگر به

آنها صدمه بزند .

واقعا زيباست حكمت و قدرت بي نقص پروردگار

چندي پيش آقاي پيتر ويلي نمايشگاهي را با موضوع قلعه‌هاي اسماعيليه در لندن برگزار کرد.

او عکس هايي را كه در سال 1960 ضمن چند سفر به ايران از دره الموت گرفته بود را به

نمايش گذاشت.

برگزاري نمايشگاه عكس از جمله كارهايي است كه مي‌توان براي معرفي قلعه‌هاي متعدد

اسماعيليه در ايران انجام داد.

اين نمايشگاه عكس مي‌تواند با يک فيلم مستند هم همراه باشد . در اين زمينه خاص به جز

فيلمي که BBC در سال 1960 تهيه کرده، فيلم مستند ديگري نداريم.

تا به حال نه در ايران و نه در هيچ جاي ديگر نقشه‌ي كامل از پراكندگي قلعه‌هاي اسماعيليه و

تيپولوژي و ساختار قلعه‌ها تهيه نشده است.

مثلاً اگر آقاي دکتر ستوده در ايران تحقيق کرده، فقط منطقه رشته کوه‌هاي البرز را مورد

توجه قرار داده است. اگر آقاي دکتر فاروقي تحقيق کرده منطقه قهستان را مورد توجه قرار

داده است. اگر آقاي پيتر ويلي بوده فقط روي الموت کار کرده است . ولي تا به‌حال کارهاي

انجام شده، مجموعه‌اي مدون ندارد و تمامي قلعه هاي اسماعيلي به طور کامل ديده

نشده‌ند.

اسماعيليان از سال 1090 م . تا 1256 م . يعني 166 سال حکومت کردند . در اين دوره مسئله

قلعه و اسماعيليه آن‌قدر با هم تنگاتنگ مي‌شود که فرمانده اسماعيليان در هر ناحيه ،

فرمانده همان قلعه هم محسوب مي‌شود.

حسن صباح اولين داعي است . داعي اول و پايه گذار اسماعيليه.

دوره اسماعيليان از سال 1090 م . که قلعه الموت را تسخير کردند ، شروع مي شود و در

سال 1256 م. که قلعه توسط هولاکوخان به تصرف در مي آيد ، به پايان مي رسد.

قلعه‌هاي اسماعيليه در مكان‌هاي بسيار صعب العبور و سخت قرار داشت . بطور مثال ايوانف

روسي که مستشرق است و نيمي از عمرش را براي اسماعيليان وقت گذاشته ، يکي از

آرزوهايش رسيدن به قلعه نوي‌ذر بوده ، که در نهايت هم نمي تواند به آن صعود کند . حتي

حاضر شده بود که مردم او را در کيسه اي انداخته و به بالاي قلعه ببرند ، شايد بتواند يک‌مرتبه

هم كه‌شده ، قلعه را ببيند.

يا مثلا اگر نردبان چوبي قلعه الموت را بردارند ، رسيدن به قلعه کار بسيار دشواري است .

قلعه ايران ، قلعه جوتان و بسياري از قلعه ها که در منطقه طالقان و الموت قرار دارند ، در

حال حاضر اگر بخواهيد به آنها صعود کنيد ، تنها با استفاده از طناب و وسائل فني ممکن است.

بعضي از قلعه هاي اسماعيليه در قالب غار بوده. به‌طور مثال يکي از آنها در منطقه شمس

کلايه قرار دارد ، که مخفيگاه بوده است . يعني اگر از پنج متري آن رد نشويد ، متوجه غار

نمي‌شويد . معمولاً از صخره هاي خيلي بلند استفاده مي‌کردند و بيست سي متري از سطح

زمين بالا مي‌رفتند و داربست يا اتاقکي درست مي کردند ، که هنوز آثارش باقي است .

به‌کمک جرثقيل افراد را بالا و پايين مي‌بردند . در نهايت هم داربست را مي‌سوزاندند و تنها راه

ارتباطي فقط يک ريسمان بود. وقتي وارد دره الموت شويد حدود پنجاه کيلومتر تا انتهاي دره

فاصله داريد . چند قلعه بزرگ و کوچک در آن قرار دارد.

ماخذ : http://www.esfahanhotels.org/news_detail.php?news=90&lang=fa