استاد عنايت الله مجيدي از ديار كوشك منطقه رودبار الموت است . وي مسئول كتابخانه دانشكده

الهيات بود و اكنون بازنشسته شده است . الموت استادان زيادي همچون ايشان به كشور عزيزمان

ايران هديه كرده است و من به آنها و سرزمينم افتخار مي كنم . منطقه اي صعب العبور و بي

امكانات اما مهد علم و ادب .

براي آشنايي بيشتر با عنايت الله مجيدي ميتوانيد زندگينامه و آثارش را در اينجا مطالعه كنيد .

هر چند وقت يك توده احساس دلگيري و سر در گمي مياید سراغم .

اصلا انگار فصل داره . هيچ انگيزه اي براي حركت ندارم . هيچ لذتي برايم شيرين نيست .

برايم اهميت ندارد قيافه ام چه شكلي باشد يا ديگران درباره ام چه فكر ميكنند .

از تكرار روزها و شبها  خسته شده ام . همه حرفها و روشهاي موفقيت و nlp را هم بلدم .

اما این روزها نمی توانم مصنوعی خودم را شاد کنم .

چند روز پیش یکی از دوستانم در سالگرد جوانمرگ شدن مادرش  مطلبی سوزناک در وبلاگش

نوشته بود .خیلی حالم گرفته شد از حرفهای دلش و وقتی رفتم تو قسمت نظرات با او

همدردی کنم جمله ای از یک آدم ... دیدم که به فکر این بود که آمار بازدید وبلاگش بالا برود :

واقعا زیبا بود ممنون که به من سر می زنی من آپ کردم و سخت منتظر حضور گرم شما

نمی دانم ناله یک فرزند در فراغ مادری که از کودکی ندیده اش کجایش واقعا زیباست ؟

و نمی دانم این دعوتهای اجباری به وبلاگها چه سودی برایشان دارد ؟

نمی دانم واقعا نمی دانم ...

چه زیبا سرود زنده یاد حسین پناهی کسی که هیچگاه برای چشمهای دیگران نقش بازی نکرد و

تنها بازیگری بود که در تمام نقشهایش آهنگ خالصانه کلامش تغییر نکرد :

چه ميهمانان بي دردسري هستند مُردگان !

نه به دستي ظرفي را چرك مي كنند

نه به حرفي دلي را آلوده

تنها به شمعي قانع اند

و اندكي سكوت

شب دوشنبه در شهر مشهد بعد از سالها یکی از زیباترین برفهای زمستانی بارید .

برفی بینهایت رویایی که کهنسالان را به کودکانی شاد و بازیگوش تبدیل کرد .

ساعت ۱ نیمه شب شال و کلاه کردم و با دوربین و سه پایه از خانه زدم بیرون تا شبی بی نظیر را

در خاطرات زندگیم ثبت کنم . چه گرمایی داشت زیبایی های برف در شب سرد و ساکت .

۱۶۰ قطعه عکس با انگشتان بی حس شده ام گرفتم و افسوس که ساعت ۳.۳۰ بامداد شارژ

باطریهایم تمام شد و گرنه دوست داشتم تا طلوع آفتاب این کار لذت بخش را ادامه دهم .

        برای مشاهده گلچینی از عکسهای این شب زیبا اینجا کلیک کنید .

این شعر زیبا را هم که در وبلاگ زیبای خانه پدر دیدم را زیر این تصاویر برفی

اضافه می کنم  :

 برف خيال تو
در دست هاي دوستي من
بيش از دمي نماند
اي روح برفپوش زمستان
پنداشتم كه پيك بهاري
پيراهنت به پاكي صبح شكوفه هاست
پنداشتم كه
مي رسي از راه
فرخنده تر ز معني الهام
در لفظ زندگاني من ، خانه مي كني
پنداشتم كه رجعت سالي
 از بعد چهار فصل
 با بعثت خجسته ي خورشيد
در شام جاهليت يلدا
اما ،‌تو فصل پنجم عمر دوباره اي
اي روح سردمهر زمستان
ديگر از آن طلوع طلايي چه مانده است
جز اين غروب زرد ؟
 روز خوشي كه ديدم آيا به خواب بود ؟
شب با هزار چشم
خندد به من كه : خواب خوشي بود روز تو
روزي كه شمع مرده در آن ،‌ آفتاب بود

                                                   نادر نادرپور

این تصویر کلبه پیرزنیست به نام کافیه عمه

کافیه عمه زنی آرام و ساکت بود که تک و تنها در این خانه بی آلایش زندگی میکرد .

هر چند فرزندانش در شهر تحصیلات عالیه داشتند اما شبی از شبهای تابستان ۱۳۷۱ در سکوت و

تنهایی خودش برای همیشه آرام گرفت و پس از چند روز اهالی متوجه سکوت ابدی او شدند و

 من نوجوان ۱۵ ساله ای بودم که برای آخرین بار شام آخر او را که فسنجان نذری بود برایش

بردم و در روز تدفینش سنگینی جسم فرسوده اش را روی نردبانی که نقش تابوت را داشت

 حس کردم .

                                            عکس از مرتضی وثوق سال ۱۳۷۴

اکنون خانه های سیمانی عدم حضور او را جشن گرفته اند و بر ویرانه های خاطرات یک عمر او

پایکوبی می کنند .

روحت شاد و بهشتت زیباتر از کلبه ات در بالاروچ باد .

دوست عزیزی به نام آقای علی محمدی چند قطعه عکس زیبا از الموت برایم ایمیل کردند که

به گفته خودشان روز عید گرفته اند . البته نمی دانم منظورشان عید نوروز است یا اعیاد

اسلامی اخیر ؟ به هر حال از لطف و محبت این دوست گل سپاسگذارم و ۳ قطعه از عکسهای

ارسالی ایشان را برای شما عزیزان در شبهای الموت میگذارم تا شما هم مثل من از این

تصاویر لذت ببرید .

چند روز پیش در حین وبگردی به وبلاگ قلعه الموت برخوردم .

برای مشاهده این گزارش تصویری به آدرس زیر در وبلاگ تادانه مراجعه کنید :

http://tadaneh1.blogspot.com/2007/12/mashhad-alamout-vosough.html

امروز یکی از دوستان اشعار حسین پناهی را به من داد .

تا کنون با شعرهایش آشنایی نداشتم هر چند عاشق شخصیتش بودم .

اکنون دکلمه اشعارش را با زبان خودش میشنوم و با چشمانی خیس وسعت

تفکرش را نظاره گرم .

كهكشان ها كو زمينم ؟

زمين كو وطنم

وطن كو خانه ام ؟

خانه كو مادرم ؟

مادر كو كبوترانم ؟

....معناي اين همه سكوت چيست ؟

من گم شدم در تو ؟

يا تو گم شدي در من اي زمان ؟

....كاش هرگز آن روز

از درخت انجير پائين نيامده بودم !!

كاش !

در بالاروچ باغی قدیمیست که به سیاه توت باغ معروف است .

                                   قسمتی از سیاه توت باغ سال ۱۳۷۲

این نام را به خاطر درخت توت قدیمی ای که توتهای سیاه داشت بر آن باغ نهاده اند  و در زیر

این درخت قبری بی نام و نشان است که قدیمیها می گفتند مطعلق به انسان بزرگیست .

به خاطر دارم قدیمها خانمی از اهالی بالاروچ هر روز غروب فانوسی روشن میکرد و به درخت

توت مقدس آویزان میکرد . مردم به این درخت خیلی احترام می گذاشتند و حتی اعتقاد

داشتند چوبهای خشک شده این درخت را نباید سوزاند .

آن درخت خشک شد و رفته رفته از وسط دونیم گشت و اکنون کنده های فرسوده ای از آن به

جا مانده است و آن قبر هم هنوز از سنگ چینهای اطرافش قابل شناساییست .

در کودکی همیشه برای گذران وقت به سیاه توت باغ میرفتم و به این می اندیشیدم که قصه

این درخت چیست و آن قبر آرامگاه چگونه شخصیتیست ؟