سرانجام معصومه آباد، دبیر کمیته نام‌گذاری شورای شهر تهران، آب پاکی را روی

دست خبرنگاران ریخت و به خبرگزاری میراث فرهنگی گفت:

«گزارش گروه‌ کارشناسی مبتنی بر این است که مصدق از ویژگی‌های مورد نظر

کمیسیون برای نام‌گذاری برخوردار نیست.»

و در ادامه نیز افزود :

از شنيدن خبرِ منتفی شدنِ طرحِ نام‌گذاری خيابان دکتر محمد مصدق بی نهايت

خوشحال شدم و از اين که کميسيون کارشناسی کميته نام‌گذاری شورای شهر

تهران چنين تصميم صحيحی اتخاذ کرده بی نهايت سپاسگزارم.

پس از انقلاب مدتی میدان ولی عصر تهران به نام مصدق شد اما بعد از مدتی دوباره

تغییر نام داد تا سهم دکتر مصدق از خیابان‌های تهران حتی یک خیابان هم نباشد.

این درحالی است که نام‌هایی مثل عمادمغنیه لبنانی، سیمون بولیوار بولیویایی،

خالد اسلامبولی مصری بر خیابان‌ها و ورزشگاه‌های تهران نقش بسته است. اما

نام کسی که سهم مهمی در ملی کردن صنعت نفت ایران داشته از نظر شورای

شهر صلاحیت نام‌گذاری ندارد.

 مصدق کجا؟ خيابانی در تهران کجا؟ تا وقتی امثال شهيد خالد اسلامبولی هستند،

چه جای دکتر مصدق بر روی پلاک های حلبی شهرداری تهران؟! عقل مان کجا

رفته؟! مگر دکتر مصدق اسلحه کشيده بود، يا با مسلسل قلب کسی را دريده بود

 که بخواهيم نام اش را بر خيابانی در تهران بگذاريم؟ تا وقتی شهيد اِدْوارْدُو آنيلی،

پسر مسلمان و وارث سناتور ميلياردر ايتاليايی و صاحب کارخانه های متعدد

خودروسازی هست، مگر احمق شده ايم که بخواهيم خيابانی را دکتر محمد مصدق

بناميم؟! تازه اگر بخواهيم چنين بذل و بخششی بکنيم فردا نام سمير قنطار و ديگر

مبارزان لبنانی و فلسطينی را بر کدام خيابان بنهيم؟ اگر زبان ام لال اسرائيلی ها

زدند و سيد حسن نصرالله را شهيد کردند، کدام خيابان را به نام او کنيم؟ دور از

مسلمانی خواهد بود اگر بخواهيم به جای نام برادران عرب، از اسامی اشخاصی

مثل مصدق استفاده کنيم.

معلوم بود که شورای محترم شهر، برای نام‌گذاری خيابان مصدق، کارِ کارشناسی

انجام نداده ولی احمدلله کارشناسان خبره زود متوجه خبط خود شدند و جلوی اين

اشتباه بزرگ تاريخی را گرفتند. مگر محمد مصدق برای ايران و اسلام چه کار کرده

که بخواهيم خيابانی را به اسم اش کنيم؟ مگر نام کسی را که به مردم کشورش راه

استقلال و آزادی بياموزد، در قدرت بر حاکميت قانون اصرار ورزد، به دفاع از منافع ملی

قيام کند، با پستی و رذالت وجهالت در افتد و به مردم راه ستيز با اخلاقيات منحط را

نشان دهد، با داشتن قدرت و مسئوليت، خواهان تحميق مردم نباشد، خواهان

خشونت نباشد، خواهان تبعيض و حق کشی نباشد، با استعمار جانانه بستيزد، با

استبداد جانانه بستيزد، در زندان، در تبعيد، تا آخرين دم حيات تن به تسليم و خفت

ندهد و سرافراز بميرد، آری، مگر نام چنين کسی را بر خيابان می نهند؟! شما

مقايسه کنيد خالد اسلامبولی را که با مسلسل دل و روده ی رئيس اش را بيرون

ريخت يا جناب ادواردو را که احتمالا صهيونيست ها او را شهيد کردند با دکتر مصدق و

آن چه در طول نمايندگی و وزارت اش انجام داد تا به خطای بزرگی که نزديک بود

شورای محترم شهر تهران مرتکب شود پی ببريد. خود دکتر مصدق هم می دانست

کاری برای ايران و اسلام انجام نداده که در بند اول وصيت نامه اش نوشت: "وصيت

می کنم که فقط فرزندان و خويشان نزديکم از جنازهء من تشييع کنند..." آن وقت

شما می خواستيد نامِ يک چنين آدمی را که لابد خودش می دانسته کار مهمی برای

ملت نکرده که از آن ها انتظار داشته باشد به تشييع جنازه اش بيايند بر روی خيابانی

در ام القرای اسلام بگذاريد! خدای را هزاران بار سپاس که چنين نشد.

از طرف خودم، و روح دکتر مصدق که مطمئنا راضی نمی شد نام اش و خيابان اش به

موازات يا در کنار مردان بزرگ و مبارزان راستينی چون خالد اسلامبولی قرار بگيرد از

شما تشکر می کنم.