ديگر اشكم ناقض غرور مرد نيست

نقطه ذوب يك سنگ نقطه سرديست

 زماني زنده بودن

 مرد بودن را به من آموختند

چه سود ؟

استاد و شاگردان به علمش سوختند

بيا اي باغبان باغ تنباكو

سياهم كن به رنگ سبز تنباكو

نفس آغشته با سيگار

سكوتم كنج هر ديوار

زمينم خاك خاكستر

عزيزان از خودم بيزار

دوچندان خود بيازارم زخلق اين همه آزار

ميانجي غرق خون گشته ميان كافر و ديندار

سخي از من چه ميخواهي ؟

اسارت گرد افكارت ؟

به دنيا روشني بخشم 

تهي از جان سر دارت

خطايم صنعت من نيست

هوس از جبر جبار است

كويري گر خورد باران

بهارش بوته خار است

چه موزون شد سخنهايم

دراين كابوس ظلماني

مگر در خواب سخن گويند ؟

نميدانم .

تو ميداني ؟

شب ميلاد خوابيدم

رها از صبح بيداري

سه ده سال است كه ميبينم

مكرر خواب بيداري

شبي روياي جنت ميشود لبخند خواب آلود

شبي كابوس ميبينم جهنم را غبار آلود

مگو بر خفته ام هر شب :

نمازي از تو پيدا نيست

كه اين آيين پيغمبر

 قيام صبح بيداريست

ترشرو ميشوي از من

كه وهمم با تو يكسان نيست

كه بي پروا ترين مرتد

كم از آن پير ايمان نيست

بالاخره مجوز نشر سروده اخیرم را از وبلاگ خانه پدر گرفتم .

خارج از شوخی همیشه مشتاقم از نظرات ارزشمند استاد ارجمند خانم قایینی استفاده کنم .

چون ایشان رک و صریح بیان میکنند و در قالب تعارف و تملق انسان را به بیراهه رفتن تشویق

نمی کنند . در رابطه با این شعر هم فرمودند : مثبت تر نگاه کنم و اشعار شاعر بزرگ فریدون

مشیری را برای مطالعه به من پیشنهاد کردند . انشاالله خداوند به من سعه صدر دهد تا زود

دلگیر نشوم و با افکار منفی دیگران را نیز دلگیر نکنم . امیدوارم با عمل به رهنمودهای مثبت

دوستان سپاسگذار لطف و دقت نظرشان باشم .

دود جای سبزه زار

اي بشر اي مظهر جور و جفا

خنجرت بر سينه اهل وفا

بدعتت با مرسلين حق چه شد ؟

شهرتت در خيبر و خندق چه شد ؟

اي بشر اي تشنه فخر و رفاه

سينه ات از حرص دنيا غرق آه

زحمتت بهر حلالين لقمه نانت چه شد ؟

گرمي آغوش بازت نزد مهمانت چه شد ؟

اي بشر اي آرزويت سبزه زار

بي خرد در دود و آهن رهگذار

ارث سبز و پاك اجدادت چه شد ؟

عطر و بوي خاك نمناكت چه شد ؟

اي بشر اي خائن سنت شكن

خنده صنعتگرايت بر غم هيزم شكن

آتش گرم و صداي سوزش چوبت چه شد ؟

چاي و كرسي محفل آن يار محبوبت چه شد ؟

اي بشر اي مرغك هفتاد رنگ

در قفس بازيگر شهر فرنگ

نام نيك بر كرده و گفتت چه شد

فكر نيكو كردن ذهنت چه شد

آرزوي راحت و جاهت كنون

قيمتش تنهايي سرد و جنون

آنچه اجدادت به نيكو داشتند

سبزه زاري كه به نيرو كاشتند

كردي آن را ثروت ميز قمار

صنعت آلوده ات پاداش بذل سبزه زار

                                                            سکوت

در پایان قابل به ذکر است مایکل جکسون هم آهنگی با همین مضمون دارد با نام (the earth song 1995) از البوم HIStory در مورد طبيعت زمين و خشم و اعتراض وي در مورد تخريب طبيعت به دست آدمی که خواندن ترجمه اش خالی از لطف نیست .

بر درش مي کوبد ، جاي من اينجا نيست

مي نويسم هر چند ، کاغذم سيمانيست

افتخاري دارم ، افتخاري عاليست

کلبه اي کاه گلي ، موطني روياييست

آري انديشه مکن ، ريشه ام آباديست

ساکن زندانم ، هدفم آزاديست

روزگارم غمگين ، خاطرات وطنم پر شاديست

زادۀ دامنۀ البرزم ، مادرم خوبانيست

آرزويم علم روز و ثروت دنيا نيست

عطر خاک نمناک ، و شبي مهتابيست

لذتم خوابيدن ، در ميان رخت خواب سرديست

که صداي شرشر آب زباغ ، حاکي آباديست

ياد شبگرديها ، در دلم پنهان نيست

سردي تابستان ، نزد من رويا نيست

ديگر آن تير کمان ، همۀ دلخوشي دنيا نيست

قابي از جنس دروغ ، زينت انسانيست

                                                   سکوت

شبي غمگين              غمي سنگين

                                                     وفرهادي ملول از دوري شيرين

رخي زرين               که شد زنگين

                                                     زفقدان محبت اندراين خشکسالي ديرين

چه رنج آور                    غم مادر

                                                     واطفالي که در تقدير اين خانه شدند پرپر

چه درد آور                    خيال سر

                                                              که پايان ميدهد غم را زني با شهرت همسر

از آن بدتر            حيات آدمي ديگر

                                                     ومردم منتظر تا بنگرند نقش جديد طفل بازيگر

چرامادر چراهمسر چراآن طفل بازيگر

                                                     زآتشهاي بخت من شوند انبوه خاکستر

کنم زاري                    زدشواري

                                                     که بابائي نبوده اهل دينداري

چه اجباري                  که بيماري

                                                     مرض را ميکند بر کودکش ساري

پدر مجبور                کمي هم کور

                                                     چرا کودک شود از رنج او رنجور

کسي از دور              خورد انگور

                                                     چرا نسلي شوند از شرب او مسکور

       شب ابري        و         بي صبري

                                                    چرا يارب به من دادي چنين ره توشهء جبري

گهي شعري    گهي ازفرط بي مهري

                                                     گهي هم نيمه شب با خود خيال جادووسحري

نه همرازي                 نه همسازي

                                                     قضاوت را چگونه ميکند بر آدمي قاضي

نمازي را                   شود راضي

                                                     که صد رحمت به آن طفلي که با گل ميکند بازي

يکي هموار                 يکي دشوار

                                                     برايش زندگي در پشت اين ديوار

تعجب وار                     عاجزوار

                                            نگاهت ميکنم يارب به اميد رهايي ازفشارسخت اين آوار

                                                             سکوت

مسلسلي داري خدا

زيرش خشاب پر فشنگ 

هر تير اون يه آدمه

دنياي تو ميدون جنگ 

 فقط اشاره ميکني 

  رو ماشه مسلسلت

پرتاب ميشه هر آدمي 

 به يک نشوني بنگ وبنگ  

  يکي يکي ميان بالا

فشنگهاي قطار تو   

يعني تو هر ثانيه اي  

  يه آدمه توي تفنگ

تو اين همه دود و صدا 

  از هر کي پرتاب ميکني

  يه پوکه بر جا ميمونه

تو غربت ميدون جنگ 

 يه تيکه آهن سياه  

 که ديگه باروت نداره

يکي دو روز نمي کشه  

 پوکه ما ميزنه زنگ

منم يه گوشه از خشاب

بدون شک تو نوبتم 

 يک عالمه فکرو خيال  

  نمايش اين وقت تنگ

ازت ميخوام وقتي که من  

 فشنگ شليکت شدم 

  نشونه رو خوب بگيري

   پوکه من ميزنه لنگ

           سکوت         

به ظاهر دلقکم ، اما تو مي داني ، که لبخندم

نقاب کهنه ايست از درد

به خورشيدت قسم اين درد، نه آن درديست که آدمها

 به وقتش سوي تو دست دعا دارند:هراس مال دنيا و

 سلام جسم بيمار و، فراز جاه و دينار و

گهي ديدار ليلي و، گهي هم پيروي کردن

ز اجداد و نياکانش، و حتي لحظه اي با خود نيانديشد:

نماز صبح و شام من ، دعاي پر کلام من

محاسن يا که رنگ سبز شال من ، حجاب بي ثبات من

مخالف بر مسير حق ، توسل بر امام راه حق کردن

چه سودي بر دلم دارد ، به هنگامي که من ترس از

 نبود قوت فردا روز خود دارم

ويا وقتي که از اجساد بي جان درون خاک مي ترسم

 واز مرگي که پايان ميدهد آغاز ننگين 

جهالتهاي انسان را گريزانم  

چه سودي بر دلم دارد زمانيکه ضعيفي در جوار من

نه آرامد ، ز درد گشنگي هر روز

وليکن من ز پرخواري ، هر از گاهي طبيبي بر سرم آرم

که موزون سازد اين اندام بي حاصل براي خلق دنيا را ،

وغافل از درون خود که محتاج هزاران طب و دارو است

که صبح وظهر و عصر و مغرب و شب

طبيبي نسخه اي پيچد براي روح بيمارم

تو گفتي عاشق من شو

گر از مبدا به قصد حق سفر داري

نخست دست از جفا بر خلق من ، هر لحظه برداري

پس از آن نفس خود زين کن ، که عامل ،واجبم باشي

اگر اينها که من گفتم ، تو اينک فاعلش باشي

بجو در خود دمي يابي، که گويي طائري باشي

ادامه دارد                                                                سکوت

 تو شهرمون يه گربه بود                      گربه ما افسرده بود

زشت و كثيف تو آشغالا                      همش عذاب همش بلا

دلهره از طفل و بزرگ                        فكر گريز از سگ و گرگ

غم واسش عادت شده بود                     عذاب سعادت شده بود

يه روز تو شهر فرشته ديد                    از خوشحالي هوا پريد

فرشته هم گربه رو ديد                         شادي گربه رو شنيد

گربه اومد تو بغلش                             با پوست و موي چغلش

فرشته گفت اين جاي تست                    گربه رو برد تو خونه شست

ميگفت پيشي دوست دارم                      به جز تو عشقي ندارم

فرشته خيلي خسته بود                         گربه دلش شكسته بود

حرف همو مي فهميدن                         تو شهر با هم مي چرخيدن

تا اينكه يك صبح گربمون                     از خواب بلند شد نگرون

ديد كه بازم تو آشغالاست                     دويد به چپ دويد به راست

هرچي ميگفت فرشته جون                   هر چي دويد دوون دوون

جواب نداد بهش كسي                         ديگه نداشت هم نفسي

كاش كه ميگفت چي شد كه رفت             منو گذاشت تو شيش و هفت

وقتي كه ديگه نااميد                           از بي كسي پشتش خميد

مي خواست بره تو كوچه ها                 نشون سنگ بچه ها

اما چقدر سخت شده بود                      چقدر بد عادت شده بود

زباله ها بد بو بودن                           مردم چقدر بد خو بودن

گربهْ زشت پوست كلفت                       حالا فقط از عشق مي گفت

چقدر بده فرشته ها                             ميان سراغ گربه ها

گربه اگه تنها باشه                             بهتره تا تنها بشه

سرما اگه گرمه براش                         سنگها اگه نرمه براش

دليل داره چون نديده                           شب با پري تا سپيده

سكوت

وقتي آدم تنها ميشه              وقتي تو جمع منها ميشه

وقتي ميگن دوست داريم        اما ريا رسوا ميشه

وقتي چشات منتظرن            که اين خدا پيدا ميشه

وقتي محبت ميکني              جواب ميده اون با تيشه

آب نميدن خشک ميکنن         ساقهء گل رو با ريشه

قيچيه باغبوني آخه               همدم گلها نميشه

چقدر تفاوت ميکنه               دنياي سنگي با شيشه

لطافتا با سنگدلي                 يواش يواش عوض ميشه

فقط تو رويا ميمونه             شب سياه مهتابي شه

وقتي درخت توي بهار          از خواب غفلت پا ميشه

شکوفه بارون ميکنه            اميد داره بهاري شه

خدا چرا اميد ميدي             وقتي که باز خزون ميشه

روزاولي كه من ديدمو عاشقت شدم              نميدونستم كه بالاتر از عشق هم چيزي هست

روزاولي كه خنديدي و ديوونت شدم              نميدونستم كه ديوونه تر از ديوونه هست

من كه آرزوم فقط پرتوي از يك شمع بود        چشامو باز كردمو خورشيد و ديدم توي دست

بخدا اهل مي و شراب و مستي نبودم            نميدونم كه چي شد بهم ميگن مردك مست

كوير خشك چشام كه آب واسش افسانه بود     چشمه اشك اومد و رو خشكياش سبزه نشست

دوستدارم ببوسمت يا سر رو پاهات بذارم      كاش ميشد دستاي من به گردنت حلقه مي بست

با تو من آموختم فصلي دگر از زندگي             با تو من آموختم نوعي دگر از بندگي

با تو من سقفي زدم بر كلبه تنهاييم                  در اسارت من چشيدم شربت آزادگي

داده ما را خالقم گلبوته اي از جنس خود           با تو من گلبوته را بنشانمش بر زندگي

زحمت پروردش بر قلب پرمهرت بود             اجر زحماتت نثارت يك بغل شرمندگي

در كمال ناتواني شاعري را پيشه كردم           سالروز با تو بودنها مبارك سنبل بخشندگي